بازار عراق، با مجاورت جغرافیایی و پیوندهای فرهنگی با ایران، یکی از فرصتهای کلیدی برای صادرکنندگان ایرانی است. اما موفقیت در این بازار نیازمند تحلیل دقیق ساختار اقتصادی، شناخت رقبای بینالمللی و انطباق با فرآیندهای مالی و لجستیکی پیچیده است. در این مقاله با راهنمای کامل صادرات کالا به عراق آشنا می شوید.
اقتصاد عراق به شدت به درآمدهای نفتی وابسته است. در دورههای افزایش قیمت نفت، مازاد بودجه غالباً صرف پروژههای زیرساختی و واردات میشود. این موضوع تقاضای کالاهای ایرانی را افزایش میدهد. با جمعیتی بیش از ۴۱ میلیون نفر، عراق یکی از بزرگترین بازارهای منطقه است
ایران دارای مرز طولانی با عراق است که امکان حمل زمینی سریع و ارزان را فراهم کرده و هزینه تمامشده کالا را کاهش میدهد. همچین، اشتراکات فرهنگی و مذهبی باعث میشود کالاهای ایرانی در بازار عراق شناخته شدهتر باشند و فرآیند بازاریابی آسانتر شود.
اگرچه ایران دارای مزیت است، اما رقبایی نظیر ترکیه و چین با قیمتگذاری تهاجمی یا برندینگ قوی، سهم بازار عراق را مد نظر دارند. همچنین عراق در حال حرکت به سمت «تولید داخل» است که ممکن است برخی کالاهای وارداتی را تحت فشار تعرفه قرار دهد.
صادرات ایران به عراق عمدتاً شامل گروههایی مانند محصولات پلاستیکی، کشاورزی، مصالح ساختمانی و مواد غذایی است. برای مثال در سالهای اخیر، آهن و فولاد، پلاستیک و میوههای تازه از اقلام مهم بودهاند.
با توجه به نیاز به مسکن و پروژههای عمرانی در عراق، محصولاتی مانند میلگرد، کاشی و سرامیک، سیمان سفید و سنگ ساختمانی از فرصتهای کلیدی هستند.
ایران میتواند با صادرات میوه و ترهبار، محصولات فرآوریشده، خشکبار و کالاهای مصرفی (لوازم خانگی، پلاستیک خانگی) به بازار عراق دست یابد. موفقیت در این بخش مستلزم بستهبندی مناسب، لجستیک یخچالدار و زمان حمل کوتاه است.
صادرات گاز طبیعی، برق، محصولات پتروشیمی و ماشینآلات صنعتی نیز بخش مهمی از تجارت ایران‑عراق است و ارزش دلاری بزرگی دارند. :contentReference[oaicite:3]{index=3}
آگاهی از لیست کالاهای ممنوعه یا مشروط وارداتی در عراق برای جلوگیری از ریسک توقف کالا یا بازگردانی ضروری است. صادرات محصولاتی چون سیمان بهغیر از سفید، روغن خودرو یا لباس نظامی ممکن است با ممنوعیت مواجه شود.
برای بسیاری از کالاها ورود به بازار عراق مستلزم دریافت گواهی انطباق است که توسط شرکتهای بازرسی مورد تأیید صادر میشود. نادیدهگرفتن آن میتواند منجر به بازگردان کالا شود.
اطلاعات روی محصول باید به دو زبان انگلیسی و عربی درج شود؛ زبان فارسی کافی نیست. بستهبندی باید متناسب با نوع کالا و شرایط حمل باشد تا از آسیبدیدگی جلوگیری گردد.
حمل زمینی گزینهای مقرونبهصرفه برای اکثر کالاها به عراق است؛ بهویژه با دسترسی به مرزهایی مانند مهران، شلمچه و پرویزخان. اما برای محمولههای بزرگ یا فله، حمل دریایی ممکن است گزینه بهتری باشد.
بسته به مبدا و مقصد، انتخاب مرز مناسب (مثلاً مهران برای بغداد‑کربلا، شلمچه برای بصره) میتواند هزینه و زمان را بهطور قابلتوجهی کاهش دهد.
از ثبت اظهارنامه در سامانه گمرکی ایران تا تعیین مسیر سبز/زرد/قرمز و صدور پروانه ترخیص، هر مرحله نیازمند دقت و همکاری با ترخیصکار حرفهای است تا از تأخیر و هزینههای اضافی جلوگیری شود.
به دلیل محدودیت بانکهای بینالمللی، روشهای رایج شامل پرداخت نقدی، حواله از طریق صرافی و وصولی اسنادی هستند؛ اما هر کدام دارای ریسک مخصوص خود میباشند.
در نبود کانالهای بانکی مستقیم، صرافیها به شریان اصلی تبادلات مالی بدل شدهاند؛ اما استفاده از یک صرافی معتبر و شفاف بسیار حیاتی است.
ریسکهای اصلی عبارتاند از: عدم پرداخت خریدار، نوسانات ارزی، بیثباتی سیاسی، تعرفههای ناگهانی. استفاده از بیمه صادراتی یا صندوق ضمانت میتواند بخشی از این ریسکها را کاهش دهد.
برای متمایز شدن در بازار عراق، لازم است برند ساخته شود، خدمات پس از فروش ارائه شود و شاید حضور فیزیکی (دفتر یا انبار) در عراق دیده شود.
بهجای تمرکز بر کالاهای نهایی وارداتی، صادرات مواد واسطهای، قطعات و ماشینآلات میتواند راهبردیتر باشد. مشارکت مشترک با شرکتهای عراقی نیز فرصت جدیدی است.
روابط تجاری ایران و عراق هنوز ظرفیتهای زیادی دارد. شرکتهای صادرکنندهای که توانستهاند مدل کسبوکار خود را از «فروش» به «شراکت» تبدیل کنند، آینده موفقتری خواهند داشت.
کارشناسان شرکت همیار ترخیص ساعی همراه دو دهه سابقه حرفه ای در زمینه ترخیص کار کالا، انجام امور گمرکی این شرکت را در سال ۱۳۹۴ تاسیس نمودند تا بتوان با تغییر رویه های گمرکی و تجارت فرامرزی در زمینه های ترخیص کالا،صادرات و واردات با استفاده از تجارب یکایک آنها در کنار تجار و وادکنندگان کشور در پیشبرد تجارت خارجی نقش به سزایی ایفا نمایند